Rozwój noworodka

Zaraz po urodzeniu skóra noworodka zwykle jest pomarszczona, czerwona lub plamista, a oczy niekiedy opuchnięte, ale spokojnie to naturalny objaw u zdrowych dzieci. Skórę po porodzie pokrywa jeszcze maź płodowa (biała substancja ochronna). Dziecko przenoszona ma zwykle skórę suchą i łuszczącą się. Większość dzieci przez kilka pierwszych tygodni ma na skórze ślady plamek, grudek lub rumieni, które znikają po pewnym czasie same bez leczenia. Podczas porodu dziecku odcina się pępowinę pozostała jej część po 7 - 10 dniach usycha i odpada formując pępek. Należy zwrócić szczególną uwagę na to czy pępek nie krwawi i każdą taką sytuację zgłosić lekarzowi lub położnej.

Głowa noworodka
W porównaniu do reszty ciała głowa jest wielka i podłużna ma to związek z przechodzeniem przez kanał rodny, w którym została odkształcona. Objaw wydłużonej głowy zniknie w ciągu jednego do dwóch tygodni. Głowę noworodka tworzą ciemiączka, są to miękkie obszary na głowie dziecka, w których kości czaszki nie są jeszcze zrośnięte. Należy szczególnie uważać na te „miękkie obszary” w pierwszych 6-8 tygodniach do zrośnięcia się tylnego ciemiączka, natomiast większe zrasta się po 18 miesiącach do dwóch lat. Jeśli ciemiączka są zapadnięte może to świadczyć o odwodnieniu dziecka, z kolei jeśli ciemiączka są uwypuklone może to być oznaką zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wówczas natychmiast należy skontaktować się z lekarzem.

Twarz noworodka
Oczy noworodka przychodzącego na świat są zazwyczaj niebieskoszare, jednak kolor zmienia się w ciągu pierwszych kilku miesięcy. noworodek widzi od urodzenia, ale wzrok kształtuje się w pełni w ciągu kilku lat od urodzenia. Istotne dla młodego rodzica jest to, że pociecha może zaraz po urodzeniu zezować i jest to normalne chyba, że zezowanie utrzymuje się do 6 miesiąca, lub zdarza się często. Słuch u noworodka występuje od razu, natomiast reakcje na dźwięk mogą być niezrozumiałe bo dziecko nie potrafi jeszcze rozróżniać dźwięków (rozpoznaje jednak głos matki). Niebezpieczeństwem dla słuchu dziecka mogą być wycieki z ucha, o których należy informować lekarza. Część noworodków rodzi się bez włosów a część je posiada od razu, nie należy się obawiać jeśli włosy noworodka wypadną, bo dzieje się tak zwykle po urodzeniu, a włosy odrosną.

Nieregularny oddech
U noworodków obserwujemy nieregularny oddech zwykle 40-60 oddechów na minutę, jest to u noworodków normalne. Jeśli jednak wargi dziecka zaczynają blednąć lub jego klatka piersiowa nie unosi się przy oddechu, trzeba natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Nogi i stopy
Niepokoje rodziców budzi często kształt i ułożenie stóp i nóg dziecka tuż po porodzie. W większości przypadków są to jednak chwilowe odkształcenia związane z porodem i znikają same w miarę rozwoju dziecka, nie wymagają przy tym leczenia. Biodra są badane pod kątem dysplazji lub zwichnięcia stawów.

Odruchy
Noworodki mają pewne odruchy bezwarunkowe. Są to automatyczne reakcje będące odpowiedzią na określony bodziec, mają chronić dziecko i pomagać mu przeżyć. Część odruchów znika bardzo szybko, inne utrzymują się kilka miesięcy. Lekarz bada te odruchy po narodzinach dziecka i na wizytach kontrolnych między 6-8 miesiącem życia. Jeśli jakieś ruchy nie występują lub nie zanikają może to być oznaką uszkodzenia układu nerwowego.

Co to jest HPV

Jak dochodzi do zakażenia wirusem HPV?

Do zakażenia wirusem HPV przede wszystkim dochodzi przez kontakty seksualne. Na tej drodze przekazywanych jest 90% wszystkich zakażeń. Do zakażeń nie dochodzi tylko po odbyciu pełnego stosunku, ale również podczas innych jego form, podczas których dochodzi do kontaktu cielesnego. Wirus HPV uwalnia się ze złuszczonymi komórkami naskórka i nabłonka. W przeciwieństwie do zakażeń wirusem HIV, wirusem HPV nie można zarazić się w kontakcie z krwią. Niekiedy zdarza się, że noworodek zakaża się, podczas porodu przechodzenia przez kanał rodny. Bywa również i tak, że niedbająca o higienie matka zakaża dziecko, przenosząc zakażenie na powierzchni swoich rąk.

Kto powinien się szczepić przeciwko wirusowi HPV?

Towarzystwa medyczne zalecają szczepienia dziewcząt różnych przedziałach wiekowych między 11 i 18 rokiem życia.
Szczepionka przeciwko dwóm typom wirusa HPV, czyli 16 i 18 jest wskazana dla dziewcząt kobiet od 13 do 25 roku życia. Szczepienie przeciw czterem typom wirusa, czyli 6,11,16 i 18 jest wskazane dla dzieci również chłopców, ponieważ ma ona chronić przez brodawkami płciowymi i zaleca się ją dla dzieci od 9 do 15 roku życia oraz dla kobiet od 16 do 26 roku życia.

Dlaczego szczepienia zaleca się młodym osobom?

Szczepienie przynosi najlepsze efekty profilaktyczne wówczas, gdy ciało dziewcząt chłopców nie zetknie się jeszcze z wirusem HPV, czyli przed rozpoczęciem życia seksualnego. Jednak warto szczepić się również po jego rozpoczęciu, ponieważ nie oznacza to, że po inicjacji seksualnej doszło do zakażenia. Rzadko zdarza się, aby osoba zetknęła się na początku swego życia seksualnego ze wszystkimi typami wirusa.

Czy jeśli się zaszczepię zwolni mnie to z obowiązku robienia cytologii?

Wykonanie badania cytologicznego po zaszczepieniu się jest nadal bardzo konieczne. Należy pamiętać ze szczepionki zapobiegają wywołanym przez typy 16 i 18 wirusa HPV, które SA związane z powstaniem 70% raków szyjki macicy. Niestety pozostaje ograniczony, ale zarazem istotny margines przypadków raka, przed którymi szczepionka nie jest w stanie zabezpieczyć. Ponadto, szczepionka nie ma działania leczniczego, leczniczego nie można wykluczyć, iż przed szczepieniem doszło już do zetknięcia się z wirusem HPV 16 lub 18 albo z innymi typami wirusa niż te, przeciwko którym skierowana jest szczepionka.

Czy warto przed szczepionką wykonać test na obecność DNA wirusa HPV?

Przed podaniem szczepionki nie są wymagane żadne wstępne badania, w tym badanie DNA HPV. Przyjęcie szczepionki przeciwko wirusowi HPV to znakomita okazja do wykonania badania cytologicznego. Dziewczynki mogą zostać zbadana przez lekarza pediatrę lub rodzinnego i za zgoda rodziców podjąć decyzję o ewentualnym szczepieniu.

Jakie są objawy zakażenia wirusem HPV?

Wszystkie zakażenia HPV HIV początkowej fazie przebiegają bezobjawowo. Większość nich ustępuje samoistnie w okresie od 6 do 12 miesięcy. Problem w tym, że lekarze nie są wstanie przewidzieć, które osoby zwalczają zakażenie zanim spowoduje ono rozwój zmian przednowotworowych wykrywanych podczas badania cytologicznego. Jednak na sromie tego typu zmiany SA łatwiejsze do zauważenia. Nawet, jeśli wirus HPV nie daje żadnych objawów, może być on dalej z łatwością przenoszony a partner osoby zakażonej może ulec zakażeniu. Takie zakażenie to postać utajona lub subkliniczna.

W miejscu gdzie doszło do zakażenia wirusem HPV niskiego ryzyka, czyli typem 6 i 11 możliwe jest pojawienie się brodawek na zewnętrznych narządach płciowych lub w okolicach odbyty w kilka tygodni lub miesięcy po kontakcie seksualnym z osobą zakażanoną.

Czy każde zakażenie wirusem HPV prowadzi do rozwoju raka szyjki macicy?

Nie, jednak spośród 100 typów wirusa HPV kilkanaście stwarza takie ryzyko. Najgroźniejsze typy wirusa HPV to typ 16, 18, 31 i 45. Zdecydowana większość zakażeń HPV jest krótkotrwała. Dzięki mobilizacji układu odpornościowego organizm pozbywa się zakażeń. Natomiast kobiet o obniżonej odporności i z innych jeszcze dziś niewiadomych powodów, może dojść do zakażenia przewlekłego, które w ostateczności może doprowadzić do rozwoju raka. Ryzyko rozwoju raka szyjki macicy przy istniejącym zakażeniu HPV dodatkowo zwiększają między innymi takie czynniki jak długoletnia antykoncepcja hormonalna trwająca od 5 do 10 lat, palenie tytoniu czy inne zakażenia przenoszone drogą płciową.

DIETA ZONE

Na punkcie tej diety wprost oszalały gwiazdy hollywodzkie. Inaczej zwana jest dietą strefową, a jej twórcą jest dr. Barry Sears. dieta zone polega na zachowaniu odpowiednich proporcji w komponowaniu dziennych posiłków. Dr. Sears zaleca następujący układ: 30% kcal z białek, 40% kcal z węglowodanów i 30% kcal z tłuszczy. Także w tej diecie stawia się na redukcję węglowodanów. W ciągu dwóch tygodni stosowania diety traci się do 3 kg, a później do 3 kg miesięcznie. Przy komponowaniu jadłospisu dziennego można posłużyć się opracowanymi przez dr. Sears'a tabelami produktów białkowych, tłuszczowych i węglowodanowych, które wskazane są w diecie. Podczas stosowania diety skupiamy się na tłuszczach nienasyconych i produktach z zawartością kwasów tłuszczowych - Omega-3. Wybieramy węglowodany o niskim indeksie glikemicznym, ograniczamy produkty z dużą ilościa skrobi. Natomiast niskotłuszczowe białka znajdziemy w chudym mięsie drobiowym, rybach, beztłuszczowych produktach mlecznych, białkach jajek i produktach sojowych.

Najważniejsze zasady:

• przekąski i posiłki z diety zone jedz najpóźniej godzinę po przebudzeniu
• posiłki jedz co 4-6 godzin, a przekąski co 2 godziny jeśli oczywiście jesteś głodny
• przed każdym posiłkiem oceniaj swój poziom głodu, aby móc go kontrolować
• zaczynaj posiłek od białek, później dołóż węglowodany o niskim indeksie glikemicznym np: warzywa i wykorzystaj także dobre tłuszcze np: oliwę z oliwek - oto typowy posiłek według diety zone

Należy zaznaczyć, że dieta podobno nie tylko pomaga w utracie zbędnych kilogramów, ale także zwalcza efekty starzenia oraz poprawia kondycję psychiczną i fizyczną organizmu.