Napady padaczkowe w mózgowym porażeniu dziecięcym

W zasadzie w każdej formie klinicznej mózgowego porażenia dziecięcego mogą występować napady padaczkowe. Istnieją jednak wyraźne różnice zarówno w częstości występowania, jak i w ich rodzaju, co jest w dużej mierze zależne od obrazu choroby oraz od stopnia dojrzałości układu nerwowego chorego dziecka. U dzieci młodszych, tj. w okresie niemowlęcym i rzadziej już poniemowlęcym, występują napady skłonów (zespół Westa). Janz (1969) sugeruje, że współistnienie zespołu Westa z mózgowym porażeniem dziecięcym, a zwłaszcza z najcięższą jego postacią, tj. obustronnym porażeniem połowiczym, wskazuje na wczesne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (do 4 miesiąca życia płodowego). Wiszczor--Adamczyk (1971) podaje, że w obserwowanej grupie 112 dzieci, po 5 latach od wystąpienia pierwszych napadów skłonów, V_s tych dzieci z różnych przyczyn zmarła, u ^J/_s ustąpiły napady, u V₅ utrzymują się nadal napady skłonów, a u ¹/₅ wystąpiły inne rodzaje napadów. U większości omawianych przez autorkę dzieci rozpoznano różne postaci kliniczne mózgowego porażenia dziecięcego. W dalszych okresach życia napady skłonów w ok. 20% przypadków przechodzą w zespół Lennoxa i Gastauta (Wiszczor-Adamczyk, 1971; Michałowicz, 1976; Michałowicz i Wiszczor-Adamczyk, 1976). W opinii Jankowicz (1967) najrzadziej występują napady padaczkowe w postaci mieszanej (15%), a następnie w postaci pozapiramidowej (w 18%) oraz diplegicznej (w 18%) mózgowego porażenia dziecięcego. Znacznie częściej występują one w postaci hemiplegicznej (w 44%), tetraplegicznej (w 39%) i w postaci nie-sklasyfikowanej (42,5%). Zdaniem autorki rzadsze występowanie napadów padaczkowych w postaciach: mieszanej, pozapiramidowej i diplegicznej przemawia za przewagą istniejących zmian podkorowych, w postaci tetraplegicznej i hemiplegicznej zaś za dominacją zmian w korze mózgowej. Należy podkreślić, że na ogół panuje zgodność co do poglądu, że uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego ze szczególnym zajęciem ośrodkowego neuronu ruchowego w sposób szczególny sprzyja występowaniu napadów drgawkowych (padaczkowych). Traczyńska-Kubin (1975) podaje, że na podstawie obserwacji 177 dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym można sądzić, iż napady drgawek występujące we wczesnych okresach życia i z dużą częstością dotyczyły głównie dzieci, u których do uszkodzenia mózgu doszło prawdopodobnie w okresie płodowym. Natomiast u dzieci, u których uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego nastąpiło w czasie nieprawidłowego porodu, pierwsze napady drgawek występowały w późniejszych okresach (nawet w 3—4 roku życia). Na podstawie powyższych spostrzeżeń można wnioskować, że uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego powstałe w okresie porodowym mają tendencję do wyrażania się napadami padaczkowymi w późniejszych okresach rozwoju dziecka.
Źródło:

1. Reumatyzm
2. Uczniowie z mózgowym porażeniem dziecięcym : osiągnięcia edukacyjne / Magdalena Loska. - Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, cop. 2005
3. Tabletki na odchudzanie

Jakie dodatkowe informacje istotne dla oceny dysproteinemii można uzyskać poprzez równoczesne oznaczenie kilku parametrów białkowych?

Wnioski ogólne

U pacjentów z wieloma schorzeniami niekiedy mamy do czynienia z kilkoma
problemami klinicznymi jednocześnie. Nasuwa się pytanie - połączenie których
parametrów jest właściwe? Oznaczanie swoistych parametrów laboratoryjnych jest
pomocne w konkretnych patologiach jak np. w rozpoznaniu wzmożonej hemolizy
po transfuzji. Często jednak obraz laboratoryjny może być wynikiem kilku toczących
się procesów. Np. dysproteinemii wynikającej z reakcji ostrej fazy, może (lecz nie
musi) towarzyszyć upośledzona synteza, wzmożony rozpad, zużycie (dopełniacz) lub
utrata białka. Typowym przykładem „nakładania się” wyników może być stężenie
transferyny, będące wykładnikiem często występujących jednocześnie procesów
ostrej fazy, niedożywienia (znaczne obniżenie) oraz niedobór żelaza (podwyższenie),
a także ferrytyny, która jako białko ostrej fazy może ulegać podwyższeniu również
w przypadku znacznego niedoboru żelaza. W obu przypadkach interpretacja, a właściwie
brak możliwości prawidłowej oceny przydatności wyników musi opierać się na stanie
klinicznym.

Oznaczenie stężenia prokalcytoniny, neopteryny oraz amyloidu surowiczego A jest
pomocne przy różnicowaniu infekcji wirusowych i bakteryjnych. W pewnych
sytuacjach badanie interleukin oraz TNF-a dostarcza również dodatkowych
informacji, konieczne jest jednak częste wykonywanie oznaczeń ze względu na ich
krótki czas półtrwania. W przypadku podejrzenia stanu zapalnego należy niezwłocznie
wykonać testy przesiewowe w kierunku markerów serologicznych (przeciwciała,
antygeny) oraz czynnika patogenetycznego.

Źródło witamina d.